Jamila Bouhayoufi

Terug

Fri, 01 Aug 08 01:44:16 +0200

Hey allemaal,

Sinds zondag weer terug. De reis naar Kaapstad en Kaapstad zelf was geweldig. Het werken in het DC en de contacten die ik heb opgebouwd met patienten/ personeel zijn waardevol voor me en hebben een plekje in m'n hart en geest. Ik vond het jammer om Zuid-afrika te verlaten, maar was tegelijkertijd ook verheugd om iedereen hier weer te zien. En het was ook heerlijk om iedereen weer te zien.

Ik heb in het algemeen afscheid genomen van de patienten, en van twee patienten individueel. Bij het afscheid nemen, en ook na terugkomst, kun je je verdomd schuldig voelen vanwege je vertrek.

Mijn zelden updated weblog eindigt hier. Om verschillende redenen heb ik mijn ervaringen niet gedetailleerd en uitgebreid beschreven. Maar ik hoop dat ik jullie toch een beetje een idee heb gegeven van mijn ervaring ih DC.

Khadija en ik hebben een bedrag aangevraagd uit het HHS-fonds (voor de pappegaaien/ dekenbogen)en zullen dat binnenkort ontvangen zodat de spullen betaald en geleverd kunnen worden. Ik zal een laatste bericht plaatsen wanneer dit gebeurd is.

Liefs en bedankt voor jullie interesse,

Jamila

Een rij foto's

Mon, 30 Jun 08 01:00:53 +0200

>Valley of the thousand hills/ Pieter Maritzburg/ Paragliden

>Sowetho-day: Maken van kaartjes ter nagedachtenis aan de scholieren-opstanden tegen apartheid.

>In het Dream Centre (bbq voor de verpleging ter kennismaking/archiveren/fysioruimte/kerk)

>St.Lucia/HluHluwe

Week 8

Sun, 29 Jun 08 21:05:01 +0200

AHOY! (voor Piraat Nassim)

Het is alweer een tijd terug, de tijd vliegt, en ik kom niet altijd aan het updaten toe. De tweede ploeg vrijwilligers is gister vertrokken en morgen komt de nieuwe ploeg....en het klokje begint nu voor mij te tikken :'( Nog 4 weken (waarvan nog maar twee weken in het Dream Centre en de andere twee op reis richting Kaapstad). En ik wil jullie toch wel een idee geven van mijn dagen hier...

Ik heb zoveel ervaringen en indrukken opgedaan sinds ik hier in dit wondermooi land ben. Zowel in en rondom het ziekenhuis als tijdens mijn reisjes, verschillende mensen ontmoet met verschillende ideeen: over het multiculturele Zuid-Afrika/ modernisering en tradities/ ongelijkheid die nog altijd duidelijk aanwezig is/ de apartheidperiode/ de politiek (waar ik veel hopeloze en verwijtende geluiden over hoor). Al deze verschillende ideeen hebben veel indruk op me gemaakt, er gaat zoveel om in de gedachten in dit land, die je hoopvolle maar ook zorgelijke vooruitzichten geven.

In het Dream Centre ben ik bij een aantal patienten wat meer betrokken geraakt dan bij anderen, deze patienten bezoek ik wat vaker, kijk of ik er extra dingen voor kan doen. In gedachten blijft de zorg spelen over een aantal tekortkomingen hier (aandacht/ behulpzaamheid naar de patienten toe). Jammer dat dit vaak moet afhangen van vrijwilligers. Verder gaan de wekelijkse activiteiten door en help ik regelmatig bij de fysiotherapie. Afgelopen donderdag hielden we een dansavond voor de tweede keer. Alweer een geslaagde avond.

Khadija en ik hebben een verzoek ingediend voor een bedrag uit het hopjesfonds. Als het verzoek wordt ingewilligd kunnen we een aantal papegaaien en dekenbogen kopen voor het Dream Centre. Die zijn hard nodig zien we, maar niet aanwezig.

De afgelopen tijd heb ik verschillende projecten bezocht, waarvan drie los van Be-More. Met Anne (andere vrijwilligster die al voor verschillende projecten in ZA heeft gewerkt) zijn we naar een creche geweest. De creche is opgericht door een dame die granny wordt genoemd. Naast de creche heeft granny pleegkinderen in haar gezin opgenomen. De creche bevind zich in een klein gebouw (niet eens een gebouw te noemen, eerder een huis). Er komen ongeveer 100 kinderen (dagelijks) op de chreche. Er is geen speelgoed, er is ook geen ruimte voor, maar de kinderen schijnen zich prima te vermaken. Vooral wanneer ze nieuwe gezichten zien :D. Tijdens het bezoek hingen ze -letterlijk- de hele tijd aan ons. De chreche is eerder gesteund door vrijwilligers, die er een speelhuisje en mooie schilderingen op de muur hebben achtergelaten. We zullen de kinderen weerzien, want Marjan (ook bemore vrijwilligster) heeft wat geld gedoneerd aan de creche. En daarvan gaan we de kinderen waarschijnlijk een dagje mee uit nemen. Haha chaos.

Met Tony (hoofd vd verpleging) hebben we de township Nazareth bezocht. Jabo (excollega verpleegster van Tony)woonachtig in Nazareth, heeft hier na haar opleiding/ in 2006 een project gestart: Phinduvuye Community Development.

Het is een soort hulppost. De 'hulppost' bestaat uit een aantal kamers en een container waar kinderen (voornamelijk wezen) die thuis onvoldoende kunnen eten, dagelijks tussen de middag en na schooltijd wat brood en soep krijgen. Voor de hulppost wordt er een moestuintje verzorgd, en buurtbewoners geleerd hoe een moestuin bij te houden. Verder worden er huisbezoeken afgelegd, gezondheidsadviezen/ voorlichtingen gegeven. Natuurlijk speelt hiv/aids hier een grote rol in, daar alle problematiek vaak wel terug te voeren is op hiv/aids. Medicijnen zijn er natuurlijk niet genoeg en altijd. Het plan is ook om mensen uit de omgeving handvaardigheden te leren, zodat ze dingen kunnen maken en verkopen en zo wat geld kunnen verdienen.

Ik vind dat Jabo een geweldig initiatief heeft genomen. Ze heeft al een stuk of 13 mensen uit de gemeenschap die haar (dagelijks) vrijwillig helpen om de 'hulppost' te runnen. Ze maakt met haar gemeenschap een verschil voor haar gemeenschap. Terwijl zij in een ziekenhuis in een van de grotere plaatsen zou kunnen werken en de kost verdienen, zet zij zich, en haar (verpleegkundige) vaardigheden in, om de mensen uit haar township vooruit te helpen en als een voorbeeld te dienen voor andere gemeenschappen in townships. O.a ook een van haar doelen: dat opgeleide townshipbewoners, hun vaardigheden in zullen zetten voor de township. Jabo hoopt uiteindelijk een kliniek op te zetten vanwaaruit ze de hulp kan verlenen en verder kan gaan met het werken aan haar doelen.

Ik zet wat foto's neer van dit project en daarop volgen foto's van het derde project dat ik bezocht heb ' 1000 hills'. Dit project (een kliniek) is op dezelfde manier geboren als dat van Jabo en dankzij sponsors en (lokale) vrijwilligers geworden tot wat het nu is. Het bestaat uit een creche (niet alleen belangrijk voor de opvang van kinderen zodat ouders kunnen werken, kinderen leren er ook veel en lopen minder risico op ongelukken, slachtoffer worden van noem maar op wat wanneer hun ouders aan het *werk zijn), moestuinen, spreekkamers (voor consulten met een arts/ andere gezondheidswerkers), een grootkeuken, een werkplekje voor handvaardigheden in een winkeltje waar handgevaardigde spullen worden verkocht. Om het gebouw heen verzamelden veel bewoners uit de omgeving zich. Ik denk dat ze daar ook over dingen kunnen praten en steun bij elkaar vinden. Er gebeurt vast zoveel meer dan wat ik beschreven heb hierboven, maar ik ben er in vogelvlucht langsgeweest en overtuigt van het nut en belang van deze initiatieven. Je kan je vast voorstellen dat dit derde project Jabo's droom is.

Suzanne http://suzannehendriks.helptmee.nl/message/14
heeft een deel van haar sponsorgeld aan het project van Jabo geschonken. Voor degene onder jullie die dit project willen steunen zal ik snel het *rekeningnummer en contactgegevens plaatsen. Jullie kunnen ook geld op mijn rekening storten: Postbank: 8188411 erbij zetten 'Nazareth' en ik zorg ervoor dat het bij Jabo terecht komt.

*Voor als je je afvraagt: als men werkt kan deze ook zelf voor deze voorzieningen zorgen. Helaas niet, als je al werkt hebt verdien je weinig. En kostwinners steunen vaak niet alleen het gezin, maar (dankzij de aids-epidemie) een hele famillie/ ouderen/ zieke famillieleden/ kinderen van overleden famillieleden.

Nou, ik hou het voor gezien voor vandaag. Ik zal bijbehorende foto's plaatsen.

Eerste 9 fotos: Nazareth: Phinduvuye Community Development. De 7de foto: Jabo en Tony.
Volgende 16 foto's: Project 1000 hills
De rest: Creche/ dansavond. 34ste foto: Granny.

*OUR BANKING DETAIL:
Name of Bank: FNB
Account Number: 62141199738
Branch: 221626 (Pinetown)
Name of Account: Phindevuye Community Development

Jabu Gumede: 0828369827

Folder: http://www.speedyshare.com/908484952.html

Drakensberg, Lesotho, verjaardag, James Blunt

Sun, 08 Jun 08 13:28:43 +0200

Xxxxxxxxxxjes

Week vijf

Sun, 08 Jun 08 12:41:35 +0200

Azul,

Hoe gaat het daar? Is het leven daar nog de moeite waard zonder mij? :D

De laatste weken assisteer ik Chrissy bij de fysiotherapie (het fysiotherapie-team bestaat uit Chrissy, Saul en Pretty en andere vrijwilligers die assisteren). Drie ochtenden in de week wordt de physio-class gehouden. De physio-class wordt bijgewoond door ongeveer 25 patienten. De class wordt over het algemeen bijgewoond door patienten wiens conditie het toelaat om de oefeningen zelfstandig na te doen. Vaak houden we de class in de tuin, enkele keren is het weer wat somberder (zoals vandaag by the way) dan blijven we binnen.

Naast de class komen patienten naar de fysiotherapie-zaal om daar hun work-out te doen. Sinds twee weken terug staat er ook een fiets en een roei-machine dankzij donaties (http://www.miekebreuers.helptmee.nl/). De patienten die te zwak zijn, daar doen we individueel oefningen mee (op de afdeling zelf, in de zaal of in de tuin beneden dat verschilt) Maar het liefst in de tuin, zodat iedereen dan even buiten is geweest. De zwakkere patienten hier liggen meestal de hele dag op bed.

Wanneer we de patienten smorgens komen halen voor de fysiotherapie, moeten ze vaak hun medicijnen nog krijgen of hebben ze een inco-broekje nodig voor ze mee kunnen. Ik weet nu wel zo ongeveer waar ik alles kan vinden (afhankelijk van hoe georganiseerd de afdeling is, alleen rolstoelen kunnen wel een hele zoektocht opleveren er zijn niet altijd genoeg aanwezig)alleen de medicijnen daar moet ik dan om vragen. De verpleging reageert hier verschillend op, erg behulpzaam en aardig, nors en soms word ik ook gewoon genegeerd :) en lijken er niet van gediend te zijn. Ik weet natuurlijk niet precies hoe het wordt opgevat, wat voor gevoelens er allemaal meespelen, daarom kan ik het ook niemand kwalijk nemen (wat best moeilijk is als je ziet hoe verwaarloosd de hulpbehoevende patienten er soms bij liggen). En ik krijg uiteindelijk wel wat ik nodig heb zodat ik verder kan gaan waar ik gebleven ben. Het is alleen een heel proces.

Ik merk dus, dat Chrissy om een 'goede/ vriendelijke' werkrelatiesfeer te behouden de verpleging nooit om iets vraagt, maar gewoon later terugkomt om te kijken of de patient inmiddels zover is om naar beneden te gaan. Ik denk dat de vrijwilligers met die houding te maken krijgen vanwege hun blanke huidskleur en het idee 'dat ze hier even komen helpen en vertellen hoe het moet. En Chrissy omdat ze zich niet met de verpleging moet bemoeien.'

Doordeweeks hebben we een bingo en een filmavond, wanneer we de patienten daarvoor naar beneden helpen vaak hetzelfde riedeltje als hierboven. Geen inco-broekje aan/ ligt vies in bed/ nog niet gegeten.

Laatst hebben we een dansavond georganiseerd voor de patienten. De patienten vonden het leuk, dus het was geslaagd.

Wat de patienten betreft, het zijn over het algemeen jonge mensen zo tussen de 18 en 40. Net zoveel mannen als vrouwen. Je hebt patienten die in goede conditie zijn, redelijk, aan de zwakke kant of echt heel superzwak. Mijn ervaring tot nu toe heb ik voornamelijk opgedaan in de ouderenzorg, een heel verschil dus. Aangezien ik nu te maken heb met jonge, vaak aantrekkelijke, mensen met pit.

Ik realiseer me nu trouwens des te meer hoe snel het kan gaan. Er sterven hier wekelijks wel mensen. Maar vorige week is er een man gestorven, die ik over de gangen zag wandelen, meedoen met de activiteiten, chillen in de tuin, gewoon zijn ding doen. Hij maakte ook kralenarmbandjes en verkocht die (vond ik zo cool dat ie dat gewoon deed, want het is niet echt een mannenbezigheid). Heb er nog een paar gekocht. Maakte me totaal niet druk om die man. Vorige week is hij na overplaatsing naar het ziekenhuis (omdat het ineens slechter ging) overleden. Moge hij in liefde en vrede rusten.

De patienten dat zijn echt geweldige persoonlijkheden, er zit -terecht uiteraard- zoveel leven en spirit in, ondanks de omstandigheden. Ik ben niet echt mensen tegen gekomen die een depressieve indruk maken, wel verdrietig maar vaak ook af te leiden. Bij de zwakkere patienten met pijn voel je dat je tekortschiet, maar je staat machteloos, het is het lichaam, de medicijnen, doen wat je kan en afwachten.

Foto's: Film/bingo/dans-avond/afscheid van de rest van het team.

Khuda Hafiz

Foto's weekend Durban

Mon, 12 May 08 22:41:20 +0200

Afgelopen zaterdagochtend zijn we vertrokken naar Durban (20 min rijden). We zijn, vanuit het DC, opgehaald in een taxibusje door de eigenaar van het hostel waar we verbleven (Smiths cottage). Het was er superrelaxed. Later werden we bij de Sun coast gedropt, even op het strand geweest/ door het centrum gewandeld (dwars door een no-go-area heen hahaha). Voor ik het wist liep mijn gezelschap een terrasje op -ik er achteraan- voordat je het terras op mocht werd je gefouilleerd (zagen we bij andere bezoekers) wij mochten doorlopen. Op het terras klonk er luid groove-muziek, het was er superdruk, wij waren de enige blanken en dat viel op: toen we het terras op kwamen lopen werd er van alle kanten gejuichd, iemand vertelde dat er gewoonlijk geen blanken kwamen op dat terras en dat het gewaardeerd werd dat we het terras op zijn komen lopen. Toen mn gezelschap (huisgenoten) het terras op liepen, dacht ik bij mezelf ' shit wat doen ze nou'. Maar het was de moeite waard, ben blij dat ze daarin niet zo terughoudend zijn.

De avond is verder rustig verlopen, we zijn even naar The Workshop geweest. Een winkelcentrum, dat vroeger een werkplaats is geweest voor treinen. Het is hier al vroeg donker (rond 17.30) sommige van ons overwogen terug te lopen naar Sun coast, omdat we daar zouden en eten en werden opgehaald, maar dat werd afgeraden vanwege veiligheidsredenen. We hebben toen allemaal de bus genomen.

De volgende ochtend werden we opgehaald vanuit het hostel, hebben een tour gehad door het centrum (hetzelfde gezien als de dag ervoor + twee apartheidsmusea bezocht + langs een parkje geweest dat is vernoemd naar de eerste vrouw die er voor uitkwam dat ze HIV geinfecteerd was) & een tour door een township. Er waren wel wat dubbele gevoelens over(die tour door de township) in de groep. Je wil niet dat het als denigrerend ervaren wordt door de bewoners. Daar in je uppie gaan lopen wordt niet echt aangeraden. Je wil het wel gezien hebben. Dus wordt 't een tour. De jongeman die onze tourleider was, nodigde ons uit bij hem thuis om even bij te komen, en vertelde wat over zijn buurt/ moeite die de bewoners & overheid doen om er dingen te verbeteren/ de sfeer etc. Het was moederdag en dat was te merken, overal waar je kwam kreeg je te horen ' Happy mothersday!'.

Ons weekend eindigde in het hostel, waar we een ' braai' hebben gehouden.

Vanmorgen weer begonnen in het DC, in mijn volgend bericht zal ik daar wat over schrijven.

O en dit korte filmpje is gemaakt voor het terras met de groove-muziek:

http://www.speedyshare.com/962533233.html

Peace,

PS: Die abortusadvertenties vallen wel op, ben ze zowat overal tegengekomen (ook hier in Pinetown).

Foto's DC

Mon, 12 May 08 22:03:43 +0200

Hey allemaal,

Bedankt voor jullie reacties!!! Ik plaats in dit bericht wat foto's van: het Dream Centre, rondom het Dream Centre, de vleugel waarin wij verblijven, en van mijn huisgenootjes.

In het volgende bericht komen de foto's van mijn weekendje Durban!

Twee dagen en zes kakkerlakken verder...

Wed, 07 May 08 22:41:22 +0200

Hallo allemaal,

Ik ben inmiddels twee dagen en zes kakkerlakken verder (gelukkig ben ik ze vaker tegengekomen tijdens mijn vakanties in Marokko en lijken ze een beetje op Said -mn broertje- en ben ik ze dus wel gewend, en was t niet zo heel erg schrikken). Mijn huisgenoten zijn aardig en gezellig en t zijn geen slonzen een ook geen poetsfreaks dus valt er goed mee samen te leven. Iedereen is nu samen een film aan het kijken in de woonkamer, maar ik wilde eerst even wat schrijven, anders blijft het te lang stil hier op mijn blogg.

HOE IS HET HIER

Effe wennen aan het weg zijn van iedereen daar. En gelukkig klinken mn ouders geruster aan de telefoon nu. De eerste dag dat ik weg was (ging Najima wat naar buiten met mn moeder om haar af te leiden) en in de winkel wees mn moeder van alles aan wat ik altijd koop en zei dan "Dit kocht Jamila altijd/ of dit vond Jamila lekker" Net of ik dood ben hahahaaha. Gelukkig gaat het beter nu en is ze gerustgestelder dat het allemaal goed gaat met mij hmdll.

Er valt zoveel te beleven hier en ik denk dat ik pas echt het gevoel heb dat ik in Zuid Afrika zit, wanneer ik erop uit ben geweest. Ben alleen nog naar het winkelcentrum geweest (er zijn hier meerdere in de buurt). Het Dream centre staat aan een -best- drukke laan, er lopen veel mensen, er staan veel winkels, een videotheek, en iets verder is er een markt).

HET DREAM CENTRE

We hebben een intro,rondleiding gehad door het ziekenhuis, een gastles over Aids-dementie, kennismaking.

Mijn eerste contact met de patienten was vanavond toen we patienten naar beneden hielpen voor de bingo-avond (ik kon me voorheen niet voorstellen dat mensen die erg ziek zijn nou zin zouden hebben in een bingo-spel. Dus wel; al gaan sommigen alleen voor de prijs haha). Je merkt dat er alleen de noodzakelijke aandacht is voor de patienten (hierbij spelen vast allerlei factoren een rol. Het is dus niet negatief of veroordelend bedoeld). Of niet eens de noodzakelijke aandacht, want er waren patienten waarbij het eten was neergelegd en verder niet geholpen werden bij het eten terwijl ze te zwak zijn om dit zelf te doen. Kan zijn dat ze later geholpen worden.

Ik vind het niet onwijs onnetjes hier (teminste van wat ik tot nu toe heb gezien) maar net zo georganiseerd en hygienisch zoals in Nederland is het niet. Verder zien veel patienten er erg zwak uit en uitgemergeld (wat geen verassing was, ik wist met welke doelgroep ik zou werken). Heb er verder geen moeite mee, maar het is wel nieuw/ het laat je niet koud en ik moet een manier vinden om met deze patienten om te gaan -met name de taalbarierre af en toe- sommige patienten spreken alleen Zulu. En Zulu leren in drie maanden is geen optie, veel te moeilijk. Misschien wat basisbegrippen dan. De namen voor de getallen alleen al zijn abnormaal lang.

Het mooie is dat men wel hart heeft voor het Dream Centre. Er komen regelmatig vrijwilligers langs met kleine kadootjes voor de patienten. Er zijn vrouwen die vrijwillig kleding/ gordijnen herstellen voor het DC en mensen die deze doneren. In de tuin zijn er boompjes geplant ter nagedachtenis aan de mensen die in het DC zijn overleden. En de hoop die het personeel, ondanks dat de patienten erg ziek zijn, terecht heeft voor de patienten. Het hoofd van de verpleging: "As long as they are breathing there is hope".

Ik ben benieuwd hoe het me verder gaat bevallen en hoe het zal lopen allemaal. Wat het land betreft, ik zit hier denk ik wel op mn plek hahaha, ik geloof dat ik me hier prima kan vermaken en voel me hier in de buurt niet onveilig. Wat het werk betreft, er valt genoeg te doen, gelukkig krijgen we de vrijheid om ons programma zelf in te vullen. Daar moet ik nog ff voor gaan zitten, ff kijken in welk werk ik t best betrokken kan raken zodat het ook aansluit aan mijn school. Want om nou alleen met de verpleging mee te doen, vind ik te beperkend.

Bedankt allemaal voor jullie reacties!!!! en heel veel liefs,
(Er volgen nog foto's soon)

Dit is trouwens mijn nummer voor degene die ik t niet heb gesmst: 0027784996451

Dag voor vertrek

Sun, 04 May 08 00:28:04 +0200

Hey allemaal,

Morgen is het zover en vertrek ik voor drie maanden naar Zuid Afrika om er - in het kader van mijn stage- drie maanden in het Dream Centre te werken. En daarnaast -of vooral zelfs- lol te trappen.

Het Dream Centre >>> http://www.be-more.nl/be-more/projecten/dream_centre

Via mijn blogg hou ik jullie op de hoogte van mijn ervaringen en avonturen ;D

Sraam & liefs,

Jamila