Week vijf

Azul,

Hoe gaat het daar? Is het leven daar nog de moeite waard zonder mij? :D

De laatste weken assisteer ik Chrissy bij de fysiotherapie (het fysiotherapie-team bestaat uit Chrissy, Saul en Pretty en andere vrijwilligers die assisteren). Drie ochtenden in de week wordt de physio-class gehouden. De physio-class wordt bijgewoond door ongeveer 25 patienten. De class wordt over het algemeen bijgewoond door patienten wiens conditie het toelaat om de oefeningen zelfstandig na te doen. Vaak houden we de class in de tuin, enkele keren is het weer wat somberder (zoals vandaag by the way) dan blijven we binnen.

Naast de class komen patienten naar de fysiotherapie-zaal om daar hun work-out te doen. Sinds twee weken terug staat er ook een fiets en een roei-machine dankzij donaties (http://www.miekebreuers.helptmee.nl/). De patienten die te zwak zijn, daar doen we individueel oefningen mee (op de afdeling zelf, in de zaal of in de tuin beneden dat verschilt) Maar het liefst in de tuin, zodat iedereen dan even buiten is geweest. De zwakkere patienten hier liggen meestal de hele dag op bed.

Wanneer we de patienten smorgens komen halen voor de fysiotherapie, moeten ze vaak hun medicijnen nog krijgen of hebben ze een inco-broekje nodig voor ze mee kunnen. Ik weet nu wel zo ongeveer waar ik alles kan vinden (afhankelijk van hoe georganiseerd de afdeling is, alleen rolstoelen kunnen wel een hele zoektocht opleveren er zijn niet altijd genoeg aanwezig)alleen de medicijnen daar moet ik dan om vragen. De verpleging reageert hier verschillend op, erg behulpzaam en aardig, nors en soms word ik ook gewoon genegeerd :) en lijken er niet van gediend te zijn. Ik weet natuurlijk niet precies hoe het wordt opgevat, wat voor gevoelens er allemaal meespelen, daarom kan ik het ook niemand kwalijk nemen (wat best moeilijk is als je ziet hoe verwaarloosd de hulpbehoevende patienten er soms bij liggen). En ik krijg uiteindelijk wel wat ik nodig heb zodat ik verder kan gaan waar ik gebleven ben. Het is alleen een heel proces.

Ik merk dus, dat Chrissy om een 'goede/ vriendelijke' werkrelatiesfeer te behouden de verpleging nooit om iets vraagt, maar gewoon later terugkomt om te kijken of de patient inmiddels zover is om naar beneden te gaan. Ik denk dat de vrijwilligers met die houding te maken krijgen vanwege hun blanke huidskleur en het idee 'dat ze hier even komen helpen en vertellen hoe het moet. En Chrissy omdat ze zich niet met de verpleging moet bemoeien.'

Doordeweeks hebben we een bingo en een filmavond, wanneer we de patienten daarvoor naar beneden helpen vaak hetzelfde riedeltje als hierboven. Geen inco-broekje aan/ ligt vies in bed/ nog niet gegeten.

Laatst hebben we een dansavond georganiseerd voor de patienten. De patienten vonden het leuk, dus het was geslaagd.

Wat de patienten betreft, het zijn over het algemeen jonge mensen zo tussen de 18 en 40. Net zoveel mannen als vrouwen. Je hebt patienten die in goede conditie zijn, redelijk, aan de zwakke kant of echt heel superzwak. Mijn ervaring tot nu toe heb ik voornamelijk opgedaan in de ouderenzorg, een heel verschil dus. Aangezien ik nu te maken heb met jonge, vaak aantrekkelijke, mensen met pit.

Ik realiseer me nu trouwens des te meer hoe snel het kan gaan. Er sterven hier wekelijks wel mensen. Maar vorige week is er een man gestorven, die ik over de gangen zag wandelen, meedoen met de activiteiten, chillen in de tuin, gewoon zijn ding doen. Hij maakte ook kralenarmbandjes en verkocht die (vond ik zo cool dat ie dat gewoon deed, want het is niet echt een mannenbezigheid). Heb er nog een paar gekocht. Maakte me totaal niet druk om die man. Vorige week is hij na overplaatsing naar het ziekenhuis (omdat het ineens slechter ging) overleden. Moge hij in liefde en vrede rusten.

De patienten dat zijn echt geweldige persoonlijkheden, er zit -terecht uiteraard- zoveel leven en spirit in, ondanks de omstandigheden. Ik ben niet echt mensen tegen gekomen die een depressieve indruk maken, wel verdrietig maar vaak ook af te leiden. Bij de zwakkere patienten met pijn voel je dat je tekortschiet, maar je staat machteloos, het is het lichaam, de medicijnen, doen wat je kan en afwachten.

Foto's: Film/bingo/dans-avond/afscheid van de rest van het team.

Khuda Hafiz